متن صحبت محترم دستگیر هژبر

در سومین نشست مشورتی هواخواهان وحدت

رفقای عزیز

حضور گرم و صمیمانه ی شما رادر سومین نشست مشورتی هواخواهان وحدت سراسری نیروهای د موکراتیک،مترقی وطرفدار عدالت در کشور شادباش و خیر مقدم میگویم.

افغانستان پس از پراگنده گی جنبش داد خواهانه، روز های سخت ودشواری را پشت سرگذاشته است. درسالهای پسین، رنجهای بیشماری بر خلق رنجدیده ی کشور تحمیل شد ،

تداوم جنگهای داخلی،متلاشی شدن سیستم اداره ی دولتی، نابودی زیرساخت های اقتصادی، انزوای کشور در صحنه ی بین المللی وپس ازآن حاکمیت استبدادی وخشن طالبان عرصه ی زندگی را برای مردم مظلوم ما غیر قابل تحمل ساخت.

هشت سال پیش، زمانی که نیروهای خارجی به بهانه ی «مبارزه باترویزم» به کشور ما آمد.امید های کاذبی در ذهن روان مردم ایجاد شد وچنان پنداشته میشد که دیگر دوران رنج وعذاب مردم به پایان رسیده ووضعیتی فراهم خواهد شد که بدور از فضای جنگ وآشوب،کشور به صلح و آرامش سراسری برسد، ویرانه های جنگ بازسازی شود ومردم بتوانندآینده ی سعادت مندی را به استقبال بنشینند

تجربه ی هشت سال پسین به روشنی نشان داد، که نه تنها صلح و آرامش به کشور بازنگشت، که ابعاد بحران پیچیده شد وحضور گسترده ی کشور های خارجی خود به یک عامل تداوم آشفته گی وجنگ مبدل گردید.

اکنون کشور بار دیگر در سراشیب سقوط دربحران خطر ناک قرارگرفته است وبیم آن میرودکه نیروهای متحجر وارتجاعی بر سرنوشت ومقدرات جامعه ی ما حاکم شوند.

با آنکه تحلیلگران مختلف عوامل زیادی را برای وضعیت کنونی بر میشمارند، اما حقیقت اینست که عامل اساسی تداوم بحران، نبود یک بدیل بازدارنده و نجات دهنده ی ملی متشکل از نیروهای دموکراتیک و مترقی درکشور است.

نیاز احیای جنبش دادخواهانه در جامعه ی ما به مسألهٔ مبرم روز مبدل گشته است. بدون حضور فعال نیروهای دموکرات،ترقیخواه وعدالت پسند، امکان نجات کشور از سیطره ی ارتجاع دور از تصور است.

تلاشها در راستای احیای جنبش دموکراتیک درداخل وخارج کشور درجریان بوده است که بادریغ به دلایل مختلف تاکنون تحقق نیافته است،قالب های ایجاد شده از حزب دیروز مانتوانسته اند بررویدادها وروندهای جامعه تاثیرات ملموسی ازخود بجا گذازند. تداوم این وضعیت به هیچ صورت به نفع جنبش و جامعه ی ما نیست

حرکتی که اکنون در جهت وحدت نیروهای دموکراتیک،مترقی ومیهنی آغاز شده است،ادامه ی تلاش های وحدت طلبانه ی قبلی است،اما به چند دلیل وضعیت امروز برای تحقق این آرمان والا نسبت به دیروز مساعد تر است،ازینروست که امیدوار هستیم این تلاشها منتج به ایجاد یک حزب بزرگ سراسری از طریق وحدت ارگانیک همه نیروهای معتقد به منافع خلق زحمتکش افغانستان گردد.

سیر تحولات سریع وتوقف ناپذیر جهانی نشان میدهد که نظام سرمایداری به شدت گرفتار بحران درون ساختاری خود گردیده است،بانگاه گذرابه پیامدهای این بحران به روشنی میتوان گفت که عبور به سلامت از آن برای نظام سرمایه داری جهانی بعید است

شدت این بحران بمراتب بیشتر از بحرانی است که در سال١٩٢٩ در جهان آغاز شده بود،ارقام و احصاییه ها نشان میدهند که روزتاروز قدرت خرید جهانی کاهش مییابد وبدینترتیب سطح فروشات وتولید درتمام جهان کمتر میشود ودر نتیجه شماری زیادی از موسسات تولیدی،صنعتی وکشاورزی مجبور به بستن دروازه ها شان خواهند شد که این روند بر سیل بیکاران در تمام جهان خواهد افزود.

بنا برین گرایش به سوی دریافت راه حل های د موکراتیک به سود طبقات واقشار فقیر روزتاروز بیشتر میشود واین امر بصورت طبیعی زمینه های رشدجنبش های رهاییبخش در سراسر جهان را هرچه بیشتر فراهم میسازد.

اکنون دیگررویای امریکایی سهیم کردن همه گان در رفاه اجتماعی به کابوس وحشتناکی مبدل شده است زیرا براساس آمارهای رسمی وزارت کشاورزی آمریکا در سال ۲۰۰۸چهل ونه میلیون آمریکایی واز آنجمله ۱۷ میلیون کودک از گرسنه گی رنج میبرند،به قول یک پژوهشگر فرانسوی اکنون آن رویا جای خود را به سوپ های رایگان و کوپون های تغذیه داده است.

این پژوهشگر بااشاره به این که در سال ۲۰۰۸ یک کودک از چهار کودک آمریکایی محرومیت تغذیه یی را تجربه کرده اند،می افزاید که نخستین قربانیان این موج فقر خانواده های دارای فرزند هستند یعنی در سطح قابل مقایسه باسالهای دهه ی ۳۰ میلادی،ودر ادامه از قول خانم ویکی آسکارا مدیر فیدینگ آمریکا بزرگترین سازمان پخش کوپون های تغذیه وکمکهای اضطراری آمریکا علاوه میکند شگفت انگیز است مثل این که در یک کشور جهان سومی زندگی میکنیم.

با ارایه ی این تصویر از وضعیت اجتماعی بزرگترین نظام سرمایه داری، اکنون دیگر بیش از هرزمانی بطلان ادعاهایی آنانیکه غوغای خیالپردازانه ی سرمایه داری پایان تاریخ را سر داده بودند به روشنی قابل درک است.

همچنان تلاش ها برای سرکوب نظامی نیروهای افراطی که خطر جدی برای امنیت جهانی پنداشته میشود،از طریق لشکرکشی واشغال ، به بن بست رسیده است وتجربه ی عراق و افغانستان روشن ساخته است، که تهدید افراطی گری را نمیتوان تنها به وسیله ی حضور دوامدار نیروهای آمریکایی و ناتو مهار کرد.

برای مهار جنگ وکاهش خطر تهدید طالبان و القاعده باید نیروهای باز دارنده ی بومی

باپایگاه های قوی اجتماعی بوجود آیند تا ظرفیت های موثر برای حفظ ارزشهای

دموکراسی ایجاد گردد و قادر باشد سد قوی در برابر نیروهای عقب گرا وارتجاعی بوجود آورد.

ایجاد یک چنین دژ استوار وتسخیر ناپذیر تنها وتنها از طریق فراهم آوری زمینه ها برای تقویت جنبش های آزادیخواهانه ودموکراتیک امکان پذیر خواهد بود.

ازسوی دیگر، روند پاگیری شتابنده ی نیروهای ترقیخواه در نقاط مختلف دنیا در حال گسترش است. تحولات در امریکای لاتین ،پیروزی های نیروهای طرفدار منافع زحمتکشان در نیپال وقبرس ،شکل گیری گرایشهای چپ جدید دراروپاوبویژه استقبال مردم از سیاستهای حزب چپ المان همه وهمه گواه روشن تقویت روز افزون پایگاه های نیروهای مدافع منافع زحمتکشان در سراسر دنیا است.

اوضاع داخل کشور نیز آبستن تحول درمسیر منافع توده های فقیر وتهیدست است،زیراصرف هزینه های میلیارد دالری سرازیر شده به افغانستان،کوچکترین تاثیر مثبت در بهبودزنده گی آنان نکرده است وبر عکس پس از گذشت هشت سال علی الرغم غوغای بازسازی کشور،نه تنها تحول مثبت در وضعیت زندگی اقشار فقیر مردم بوجود نیامد که شگاف اجتماعی عمیق تر شد و روزتا روز سیل بیکاران وگرسنه گان در جامعه افزایش می یابد.

عبور از ین وضعیت نیاز مند راهکار ها وراه حل های دموکراتیک است واین امر بدون حضور نیرومند ویکپارچه ی نیروی واحد دموکراتیک وترقیخواه نا ممکن است.

بنابرآن شرایط عینی وذهنی اکنون بیش از هر زمانی دیگر برای تبارز جنبش دادخواهانه ،هم در داخل کشور وهم در فضای بین المللی مساعد گردیده است.

تحقق وحدت همه نیروهای دموکرات،ترقیخواه ومیهنی وایجاد یک حزب سراسری وافغانستان شمول،مستلزم تلاش صادقانه وپیگیر همه افراد وفادار به منافع زحمتکشان کشور است.

ما درین راه گام نهاده ایم و آرزو داریم با همراهی وپشتیبانی شما رفقای عزیز این آرمان بزرگ تحقق یابد.

وحدت،قدرت است ،قدرت تبارز سیاسی وتبارز سیاسی، خواست مردم افغانستان